تعبیر نصر حامد ابوزید از حقوق شهروندی: مدرن یا بازگشت به سنت
نویسندگان
1 استادیار گروه علوم سیاسی دانشگاه شیراز
2 دانشجوی دکتری حقوق عمومی دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه شیراز
3 دانشیار گروه حقوق عمومی و بین الملل دانشگاه شیراز
doi
10.22099/jls.2023.43983.4739چکیده
نومعتزله مدرن که در آرای متفکرانی چون نصر حامد ابوزید خود را نشان داد ازجمله نحلههای فکری دینی-اسلامی است که بر عنصر عقلگرایی تأکید بسیار دارد. بر همین اساس این پژوهش به دنبال بررسی این مسئله اساسی است که نصر حامد ابوزید چگونه با استفاده از روششناسی نوین در علوم انسانی همچون زبانشناسی و هرمنوتیک به طرح نظریه شهروندی در جوامع اسلامی پرداخته است؟ یافتههای این پژوهش که به شیوه توصیفی-تحلیلی گردآوری شده، نشانگر آن است که از منظر ابوزید چون بیشتر احکام تشریعی اسلام متأثر از فرهنگ نزول بودهاند، نتوانسته است با نهادهای مدرنی چون شهروندی روبهرو شود. بر همین اساس آنچه موجب عدم تحقق شهروندی در جامعه مصر و جوامع مشابه شده، فقدان شکلگیری آزادی عقیده است؛ به عبارت دیگر شهروندی نزد ابوزید نه از رابطه سیاسی و حقوقی بین فرد و دولت، بلکه با تحقق آزادی عقیده، اندیشه و بیان شکل میگیرد. از این رو انسان، محور مطالعات ابوزید قرار میگیرد. او تلاش میکند تا با بازخوانی مجدد متن، بر تفاوت، کثرتگرایی و شناسایی دیگری صحه گذارد. لذا در خوانش ابوزید، حاکمیت قانون و شهروندی با یکدیگر رابطه متقابل دارند و شریعت نیز با توجه به ویژگی ذاتیاش مبنی بر سعادت و رفاه انسان با آنها در یک راستا قرار میگیرد.