اثر کم آبیاری و هیومیک اسید بر رشد، عملکرد و پوسیدگی گلگاه در گوجهفرنگی گلخانهای
نویسندگان
1 دانشیار، گروه باغبانی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه صنعتی اصفهان، اصفهان، ایران
2 دانشجوی کارشناسی، گروه باغبانی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه صنعتی اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.22084/ppt.2020.17003.1862چکیده
بهمنظور بررسی تأثیر هیومیک اسید بر خصوصیات رشدی گوجهفرنگی در شرایط کم آبیاری، آزمایشی بهصورت فاکتوریل در قالب طرح بلوکهای کاملاً تصادفی و با سه تکرار به اجرا در آمد. تیمارها شامل شاهد، آبیاری در حد ظرفیت مزرعه (FC)، آبیاری بهصورت آبیاری بهصورت دوسوم ظرفیت مزرعه (2/3 FC) و نصف ظرفیت مزرعه (1/2 FC) و سه سطح هیومیک اسید (صفر، 1000 و 2000 میلیگرم بر لیتر بهصورت کودآبیاری) اعمال گردید. نتایج نشان داد شاخص کلروفیل، محتوای نسبی آب برگ، وزنتر شاخساره، وزنتر و خشکریشه، فتوسنتز، تعداد کل میوه و وزنتر میوه با کاهش آبیاری کاهش یافت. میزان نشت یونی، قند میوه و درصد پوسیدگی میوه با تیمار کم آبیاری افزایش معنیداری نسبت به شاهد نشان داد. کمترین کاهش وزنتر شاخساره در تیمار ppm2000× 2/3FC هیومیک اسید به میزان 10 درصد نسبت به شاهد دیده شد. وزنتر ریشه در تیمار ppm2000 هیومیک اسید نسبت به شاهد در تمام سطوح آبیاری کاهش یافت و وزن خشکریشه بدون استفاده از هیومیک اسید در هر دو تیمار آبیاری کاهش یافت. وزنتر میوه در 1/2FC و ppm2000 هیومیکاسید کاهش یافت و وزنخشک میوه در تیمار 1/2FC و کلیه سطوح هیومیک اسید کاهش یافت. محتوای نسبی آب برگ با کاهش آبیاری در کلیه تیمارهای هیومیک اسید نسبت به FC کاهش و نشت یونی افزایش داشت. تعداد میوه سبز در تیمار 1/2FC و صفر و ppm2000 هیومیک اسید کاهش یافت. تعداد میوه با عارضه پوسیدگی گلگاه در تیمار 1/2FC در کلیه غلظتهای هیومیک اسید افزایش یافت و در سایر تیمارها کمتر بود.