فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

هرمنوتیک گادامر پیوند تنگاتنگ و نزدیکی با مفهوم گفت‌و‌گو دارد. گادامر بر این باور است که بدون توجّه داشتن به عنصرگفت‌وگو، مخاطب و متن توانایی برقراری ارتباط را ندارند؛ بنابراین در این صورت نیز تأویلی صورت نمی‌پذیرد. غزلیات مولانا از جمله متونی است که مفهومی فراتر از تک‌معنایی دارد. در باور مولانا معیار قدرت و ناتوانی انسان اندیشه و فهم اوست. او در غزلیاتش به دنبال گمشده­ای است که هرگز در این جهان نمی­گنجد، مگر از راه شهود و کشف عینی و این ادراکات در سایه گفت­وگو که میدانی برای پرسش­های متفاوت و دست­یابی به پاسخ­های متناسب با آن است، امکان پذیر خواهد شد. نوشتار حاضر برآن است تا با رویکردی توصیفی-تحلیلی چند غزل از غزلیات مولانا را از این منظر تحلیل کند. دستاورد پژوهش نشان می­دهدکه در پی پرسش و پاسخ‌های میان غزل‌های مولانا و مفسّر (مخاطب) و با منطبق کردن افق معنایی آن‌ها می‌توان به تأویلی جدید دست پیدا کرد. مفسّر در هنگام مواجهه با متن می­کوشد با توجه به موضوع به آن رجوع کند و پرسش­ها و پاسخ­های متن را نسبت به مکالمه متن با شالوده بازیابی کند. این جست­وجو از سنّت و امتزاج افق ­های مفسّر ظاهر شده است.  به علاوه در این مقاله این نکته مورد بررسی قرار گرفته است که مولانا استنباط و وصول معانی را در فهم مخاطب می­بیند و برای دست­یابی به شناخت و درک متن بر فهم که محصول گفت­ وگوی میان گوینده و خواننده است و در اثر یک رخداد اتفاق می­افتد، تأکید می­کند.