شرط و عقد؛ همگرا یا واگرا؟
نویسندگان
1 عضو هیات علمی دانشگاه تهران
2 دانشجوی دکترای فقه و مبانی حقوق اسلامی، پردیس فارابی دانشگاه تهران، قم، ایران.
doi
10.22099/jls.2023.46814.4912چکیده
میزان وابستگی و حدود تبعیت یا عدم تبعیت انواع شروط از عقودی که ضمن آنها درج میشوند از دیرباز مورد توجه اندیشمندان حقوق بوده است به عقیده نویسندگان، هیچیک از این دیدگاهها جامع و خالی از نقص و نقد نبوده و بر مبنای تحلیل دادهها روشن خواهد شد که هیچیک از قائلان به واگرایی و همگرایی عقد و شرط، دلایل مناسبی جهت توجیه ارتباط شروط با عقد ارائه نمیدهند. در این راستا، پرسش اساسی مقاله این است که جامعترین ملاک که در پرتو آن بتوان چیستی ارتباط عقد و انواع شرط را به روشنی بیان و توجیه کرد چه بوده و ثمرات آن چیست؟ فرضیه نویسندگان این است که توجه دقیقتر به ماهیت شروط و میزان ارتباط آنها با عقد پایه، راهگشا خواهد بود. در نهایت نیز پژوهش حاضر «درجه ارتباط ماهوی» شروط مورد نظر طرفین با ارکان عقد پایه را مناسبترین معیار جهت تفکیک میان شروط وابسته و مستقل و درنتیجه تبیین چیستی رابطه میان هریک از این شروط و عقد متضمن آن مییابد؛ با این بیان که شروطی که «وابسته» تشخیص داده شوند، همگرا با عقد بوده و ارتباط شروط «مستقل» و عقد ارتباطی واگرا خواهد بود. اصلیترین ثمره این تفکیک نیز تفاوت شروط وابسته و مستقل در تبعیت از عقدی است که به جهتی از جهات مورد فسخ یا اقاله قرار گرفته و یا محکوم به بطلان است.