تعهدهای دولتها در خصوص ارتکاب شکنجه توسط اشخاص خصوصی
نویسندگان
1 دانشیار دانشکدگان فارابی دانشگاه تهران
2 گروه حقوق بین الملل، دانشکده حقوق. دانشکدگان فارابی .دانشگاه تهران، تهران، ایران.
doi
10.22099/jls.2023.42423.4585چکیده
قاعده منع شکنجه امروزه شاید یکی از شناختهشدهترین قواعد آمره حقوق بینالملل باشد، اما علیرغم پذیرش بیچونوچرای این قاعده، تعریف آن همواره مورد اختلاف بوده است. مسئله لزوم دولتی بودن عامل شکنجه، یکی از بحثبرانگیزترین چالشها در این حوزه است. پرسش اینجاست که آنچه شکنجه را از سایر رفتارهای اخف و مشابه جدا میکند و به آن اهمیتی ویژه میبخشد، شدت رفتارهای انجامشده است یا صرف ارتکاب آن رفتارها توسط عامل دولتی؟ از سوی دیگر در چه صورت دولت برای افعالی که منحصراً در عرصه خصوصی رخ میدهند مسئولیت بینالمللی خواهد داشت؟ در نوشتار حاضر، با استناد به تعهدهای مثبت سهگانه دولت در خصوص احترام، تضمین و تحقق حقوق بشر و امکان قصور دولت در انجام این تعهدها، مشخص میشود که شکنجه – در مفهوم رفتارهای اخف از آن- در جایی که شکنجه در روابط اشخاص خصوصی نیز رخ دهد، مسئولیت دولت را در پی خواهد داشت.