فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقالۀ حاضر سعی دارد تأثیر شعر نوگرای تی.اس.الیوت را بر آثار احمد شاملو و سهراب سپهری بررسی کند. تمرکز اصلی مقاله بر چگونگی مواجهۀ این دو شاعر ایرانی با مفاهیمی همچون «سنت»، «زبان» و «اسطوره» در نوشتارهایشان است؛ مفاهیمی که از دیدگاه‌های انتقادی الیوت الهام گرفته‌اند. مقاله با نگاهی اجمالی به جایگاه الیوت در مقام چهره‌ای برجسته در ادبیات قرن بیستم آغاز می‌شود و نشان می‌دهد که مضامین و شگردهای مدرنیستی او برای شاعران ایرانی که در حال عبور از تحولات فرهنگی خود بودند، الهام‌بخش بوده است. سپس با رجوع به منابع انتقادی مرتبط، چارچوبی نظری برای درک ارتباط میان الیوت، شاملو و سپهری و سنت شعری مدرنیستی ترسیم می‌شود. در بخش اصلی، مقاله به تحلیل این موضوع می‌پردازد که چگونه شاملو و سپهری در سایه نوآوری‌های الیوت، کوشیدند با زبان و بیان تازه‌ای به بازخوانی شعر کلاسیک فارسی بپردازند. آنان با بهره‌گیری از شگردهایی چون آشنایی‌زدایی و روش اسطوره‌ای، ساختارهای پیشین را به چالش کشیده و هم‌زمان از میراث ادبی غنی خود الهام گرفته‌اند.