توارث دعاوی شخصی در حقوق ایران و فرانسه

نویسندگان

1 استادیار گروه حقوق خصوصی دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران

doi
10.22059/jlq.2018.238029.1006919
چکیده

فوت یکی از طرفین دعوا به ­موجب مادۀ 104 ق.آ.د.م از اسباب توقیف دادرسی است. پس از آن با دخالت ورثه، دادرسی استمرار می­یابد. اما ورثه قادر به پیگیری همۀ دعاوی نیستند. به‌طور سنتی، دعاوی شخصی غیرقابل انتقال به ورثه معرفی می­شود. شاید این نتیجه­گیری ناشی از مقایسۀ حقوق شخصی با دعاوی شخصی باشد. اقامۀ دعوا برای مطالبۀ حق، در ماهیت آن حق مؤثر واقع می­شود. این تغییر ماهیت را در حقوق فرانسه به اثر تبدیلی رابطۀ دادرسی تعبیر می­کنند. مبانی دیگری نیز می­توان برای انتقال دعاوی شخصی برشمرد، از جمله تعلق ارادۀ متوفی بر استمرار دعوا. مطالعۀ مبانی و مصادیق توارث دعاوی شخصی، این امکان را می­دهد تا بتوان به نظریه­ای عمومی در زمینۀ توارث دعاوی شخصی دست یافت.