تأثیر طول دوره انبارمانی و منطقهی کاشت بر خصوصیات فیزیولوژیکی و بیوشیمیایی میوه سیب (Malus domestica Borkh.) رقم گرانی اسمیت
نویسندگان
1 دانشیار، گروه علوم باغبانی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران
2 دانشجوی کارشناسیارشد، گروه علوم باغبانی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران
3 دانشجوی کارشناسیارشد، گروه علوم باغبانی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران
4 دانشیار گروه علوم باغبانی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران.
doi
10.22084/ppt.2017.9431.1532چکیده
بررسی و شناخت روند تغییرات شاخصهای فیزیولوژیکی و بیوشیمیایی میوه در طول دوره نگهداری در انبار سرد، بهخصوص در مناطق عمده تولید، منجر به مدیریت موفق و اقتصادی انبارمانی و عرضه میوه با کیفیت به بازار میشود. مطالعه حاضر، در سال 1393 بهمنظور مقایسه عمر انبارمانی میوه سیب رقم گرانی اسمیت تولید شده در دو منطقه مهم آبیک استان البرز و خرمدشت تاکستان استان قزوین با ارتفاع متفاوت از سطح دریا صورت گرفت. میوهها در هر دو منطقه ۱۶۰ روز پس از مرحله تمام گل برداشت و در چهار مرحله شامل: قبل از انبار و 1، 2 و3 ماه پس از نگهداری در انبار سرد مورد ارزیابی واقع شدند. باتوجه به نتایج، تفاوت معنیداری بین دو منطقه در اکثر شاخصهای کیفی موردبررسی وجود داشت. حداکثر سفتی بافت (04/9 کیلوگرم بر مترمربع) در میوههای انبار شده منطقه آبیک مشاهده شد. بیشترین میزان فنل کل (22/5 میلیگرم در 1 گرم وزنتر) و فعالیت آنتیاکسیدانی پوست میوه (10/84 درصد) مربوط به منطقه آبیک قبل از انبار بود. حداکثر فعالیت آنزیم پراکسیداز (67/9 میکرومول در 1 گرم وزنتر در دقیقه) در منطقه خرمدشت و حداقل فعالیت این آنزیم (78/0 میکرومول در 1 گرم وزنتر در دقیقه) در منطقه آبیک مشاهده گردید. در نتیجه کشت سیب ’گرانی اسمیت‘ در مناطق دشت نزدیک به دامنه کوه، منجر به بهبود شاخصهای کیفی میوه مانند سفتی، طعم و ارزش غذایی و بهدنبال آن افزایش - انبارمانی شد.