معناشناسی و تحلیل فرامتنی اصطلاحات نفرینتاب روایی در بستر صدور (مطالعۀ موردی: ترکیبات روایی «هبل»)
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد علوم حدیث دانشگاه تهران.
2 استادیار گروه حدیث, دانشکده علوم و معارف حدیث دانشگاه قرآن و حدیث، تهران
doi
10.22059/jqst.2021.327397.669782چکیده
ترکیب واژۀ «هبل» با دیگر واژگان به ویژه «ام»، منجر به ساخت تعابیر کنایی نسبتاً درخور توجهی در زبان عربی و نیز ادبیات روایی شده است. دستیابی به معنای دقیق این کنایات روایی برای مخاطب، پیچیده و گاه معنای ظاهری عبارات، نامتعارف جلوه کرده است. از اینرو صحیحگزینیِ معادل معنایی این تعابیر، ضروری مینماید. نوشتار حاضر با مقایسۀ تحلیلی دادهها، به کاوش در متون کهن عرب و آراء اندیشمندان پرداخته و با بررسی فضای گفتمانی متون متقدم و بسترهای صدوری متون روایی، سعی دارد معادل امروزیِ عبارت «هَبِلَتکَ أمُّک» و «تعابیر مشابه» را بیابد. تفاوت کاربرد این تعابیر در ادبیات عرب در مقایسه با زبانهای همریشه مانند سریانی، آرامی و عبری؛ نفی پندار رایج بر انحصار این تعبیر در نفرین و ذم؛ اثبات چندکاربردی بودن این تعابیر کنایی؛ جایگزینی تعابیر دال بر تعجب، هشدار، مدح و خیرخواهی، توبیخ؛ بهجای ذم و نفرین در مفهومشناسی روایی، از مهمترین ثمرات این پژوهش است.