بلاغتِ نحو در متن تاریخی نفثةالمصدور زیدری نسوی
نویسندگان
1 مدرس مدعو زبان و ادبیات فارسی، مرکز آموزش عالی استهبان، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران.
doi
10.22054/ltr.2022.63431.3444چکیده
امروزه، در مباحث زبانشناسی، مطالعۀ تأثیر بلاغت بر نحو و ساختار، اهمیت اساسی دارد؛ در زبان فارسی، تاکنون پژوهش مستقلی دربارۀ تأثیر بلاغی و آرایش نحوی در متون نثر مصنوع و متکلف با محوریت کتاب نفثةالمصدور، انجام نگرفته است. در این مقاله، نخست به بررسی نحو و رابطۀ آن با دستور و بلاغت خواهیم پرداخت و پس از برشمردن نقادانۀ پیشینۀ پژوهش، کارکرد بلاغی نحو را در متن نفثةالمصدور، باز می نماییم و با استناد به نمونه ها و رجوع همزمان به بافت موقعیتی، عاطفی و آهنگین کلام زیدری و اقتضای دل مخاطب، هنر نویسنده را در استفادۀ بلاغی از سازۀ نحو، نشان میدهیم. در این جستار، با رویکرد نحوی به ساختار دستور زبان فارسی و نیز بلاغت جُرجانی به حصول نتایج رسیده ایم. نتایج این پژوهش که به شیوۀ توصیفی- تحلیلی و بر مبنای داده های کتابخانه ای به دست آمده است، نشان میدهد که زیدری از آرایش و چیدمان نحوی به گونه ای شایسته برای محاکات و گفتوگوی درونی با خویش، بهره برده است. شیوۀ ترکیب و طرز قرار گرفتن ارکان جملات به صورت مقوله ای بلاغی و سبکس از شده است. زیدری در گزینش واژگان، شیوۀ ترکیب و تقدم و تأخر واژه ها و چیدمان نحوی کلام بهگونه ای عمل میکند که سبب ایجاد ساختار بلاغی- سبکی خاصی شود.