سِر ویلیام جونز و شاهنامه
نویسندگان
1 استاد مطالعات فارسی، دانشگاه مریلند
doi
10.22054/ltr.2023.76080.3757چکیده
نیمۀ دوم قرن هجدهم در زیباییشناسی اروپایی، دورانِ گذار بود. همچنین، در این دوران ارتباط فزایندهای میان اروپا و آسیا شکل گرفت. پیدایی دانشپژوهی ادبیِ معطوف به شرق پیامد طبیعی علاقۀ همگانی به مشرقزمین بود. در حالی که پژوهشگران در اوایل قرن هجدهم، بهمدد دانش غیرمستقیم خود از ادبیاتهای شرقی، بهدنبال تأیید مجدد اصول اساسی روشنگری بودند، نسلهای بعدی بیش از پیش مجذوب امکانمندی بدیعِ میراث ادبی شرق شدند. برای مثال، شاهنامه، بهعنوان نمونۀ عالی شعر حماسی شرقی، ابتدا مورد توجه مستشرقان قرن هجدهمی همچون سِر ویلیام جونز قرار گرفت. مقالۀ حاضر به بررسی درک جونز از ادبیات فارسی، آرای او دربارۀ شعر فردوسی و همچنین ترجمه های پراکندۀ او از شاهنامه میپردازد.