پناهندگی ژرژ آزریلنکو و نزاع سفارتخانهها در تهران، (1301ـ1300 ش.)
نویسندگان
1 استادیار گروه تاریخ دانشگاه تهران، تهران- ایران
doi
10.22034/hfr.2026.573811.1578چکیده
مقاله حاضر به دنبال بررسی پیامدهای پدیده مهاجرت و پناهندگی اتباع شوروی به ایران در سالهای پس از انقلاب 1917م.، ماجرای پناهندگی ژرژ آزریلنکو 1301-1300ش./ 1922-1921م.) را دستمایه مطالعه قرار داده است. در بافتار پیچیده مقطع تاریخی مورد بحث که با عقد معاهده ۱۹۲۱م. میان ایران و روسیه شوروی، کشمکشهای داخلی و رقابت قدرتهای فرامنطقهای خصوصاً بریتانیا و روسیه شوروی شکل گرفته بود، رخداد مزبور به سرعت ابعاد سیاسی و دیپلماتیک یافت. درخواست استرداد آزریلنکو توسط نماینده روسیه شوروی و حمایت سفارت فرانسه از وی، آشکارا پناهندگی را به عرصهای برای اعمال فشار بر دولت ایران و چانهزنیهای بینالمللی تبدیل کرد. مواجهه دولت ایران با این بحران، گویای ضعفهای ساختاری و چالشهای حاکمیتی بود که تلاش میشد از طریق ابتکارات فردی توسط دولتمردانی همچون احمد قوام و محمد ساعد جبران شود. این پژوهش از رهگذر واکاوی ماجرای آزریلنکو بر اهمیت بررسی رخدادهای خُرد برای درک بهتر ابعاد فراملی و پیچیدگیهای روابط خارجی ایران در دوره گذار پس از جنگ جهانی اول تأکید میکند.