فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

کارکرد ذاتی حقوق طبیعی، معیار امر درست بودن است؛ بنابراین، ارتباط حقوق طبیعی با امر متغیر، اگر این ذات را با چالش مواجه سازد، می­تواند عبور از اندیشة حقوق طبیعی را نتیجه بدهد. دغدغة اندیشمندان حقوقی نیمة اول قرن بیستم، ارائة نظریه­ای از حقوق طبیعی است که بر تعامل متافیزیک و واقعیت استوار باشد؛ استیلای متافیزیک بر واقعیت، به­عنوان بنیان حقوق طبیعی مدرن، نوعی از حقوق طبیعی را نتیجه می­دهد که رابطه­ای با واقعیت­، یعنی همان امر متغیر ندارد. باید از عدالتی صوری عبور کرد و واهمه­ای نداشت از اینکه معنای این عبور، گذار از عدالت به انصاف باشد. بااین­حال، پرسش اصلی این است که ارتباط حقوق طبیعی با متغیر، چگونه و تا به کجا باید باشد؟ به­نظر می­رسد «حقوق طبیعی با محتوای تغییرپذیر» اشتملا، از آنجا که تابعی از متغیر است، کارکرد ذاتی حقوق طبیعی را با چالش مواجه می­کند. «حقوق طبیعی با محتوای تکاملی» رنار، به­مانند «حقوق طبیعی با اجراهای متغیر» دابن نیز تعبیر دقیقی نیست. دغدغة حداقلی از متافیزیک و ضرورت گذار از هست به باید، به­عنوان اساس اندیشة حقوق طبیعی، ایجاب می­کند که چارچوب رابطة این اندیشه با متغیر، «حقوق طبیعی با اجراهای تکاملی» باشد. نگارنده تلاش دارد تا با تحلیل مقایسه­ای سه قالب پیشنهادی دابن، رنار و اشتملا برای رابطة حقوق طبیعی و امر متغیر، و نقد این سه قالب، فرضیه خود یعنی «حقوق طبیعی با اجراهای تکاملی» را مستدل کند.