اهمیت منشآت وحید قزوینی در بررسی روابط خارجی صفویان در عصر شاه عباس دوم و شاه سلیمان
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری تاریخ ایران پس از اسلام، دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران، تهران- ایران
doi
10.22034/hfr.2026.555057.1559چکیده
منشآت وحید قزوینی یکی از متون برجسته عصر صفوی در حوزه مکاتبات دیوانی است که هم ارزش ادبی و هم ارزش تاریخی و سیاسی دارد. این پژوهش با تحلیل کمّی و کیفی و استفاده از منابع کتابخانهای با تکیه بر نسخه خطیِ شماره ۲۲۶۰ کتابخانه مجلس، نقش این اثر را در بازسازی سیاست خارجی ایران در عصر شاه عباس دوم و شاه سلیمان بررسی میکند. یافتهها نشان میدهد که مکتوبات دیپلماتیکِ منشآت حاوی چهلوهشت نامه ارسالیِ صفویان، سه فتحنامه و یک صلحنامه است. بخش عمدهای از این مکاتبات به روابط صفویان با دولتهای شرقی بهویژه گورکانیان هند، خوانین ترکستان و سلاطین دکن اختصاص دارد که بازتابی از چرخش دیپلماسی صفوی به سوی شرق پس از عهدنامه ذهاب در سال ۱۰۴۹ق. و تثبیت مرزهای غربی با عثمانی است. این نامهها بیانگر دخالت صفویان در تحولات داخلی هند و تلاش برای ایجاد روابطی فراتر از مناسبات دیپلماتیک با خوانین ترکستان است. مکاتبات با قفقاز و چرکسها نیز بخشی از سیاست موازنهای صفوی در برابر عثمانی و تأمین مسیرهای تجاری جایگزین از طریق دریای سیاه بوده است. فتحنامهها و صلحنامهها نیز موفقیتها و مذاکرات رسمی صفویه با همسایگان را نشان میدهد. همچنین غلبه زبان فارسی در این مکاتبات حاکی از استمرار یک فضای فرهنگی مشترک در روابط منطقهای است.