کنوانسیون جنبههای مدنی کودکربایی بینالمللی و سنجش میزان سازگاری آن با قوانین موضوعه ایران
نویسندگان
1 گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، دانشکده الهیات و معارف اسلامی دانشگاه تهران، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، دانشکده الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه تهران
doi
10.22099/jls.2023.38326.4048چکیده
به رسمیت شناختن حق کودک در بازگشت به محل سکونت خود اصلیترین مؤلفه کنوانسیون جنبههای مدنی کودک-ربایی بینالمللی است. از آنجا که در این کنوانسیون حق تحفظ برای کشورهای عضو وجود ندارد، بر آن هستیم با تحلیل محتوایی مواد کنوانسیون، میزان سازگاری آنها را با مبانی حقوقی ناظر به جرم آدمربایی، حضانت کودکان، تعیین محل اقامت کودکان، انتقال کودکان بسنجیم. یافتههای پژوهش حاضر که به روش توصیفی تحلیلی و با استناد به منابع کتابخانهای انجام شده نشان میدهد درک یکسانی از مفهوم «انتقال غیرقانونی کودک»، «نگهداری غیرقانونی»، «حضانت کودک»، «سن کودکی»، «حق انتخاب کودک در برابر حق ولی قهری»، «جایگاه اشخاص حقوقی در حضانت کودک» میان کنوانسیون و نظام حقوقی ایران وجود ندارد. پیوستن به کنوانسیون از آن جهت که حق رسیدگی به دعاوی اتباع ایرانی در تعیین محل زندگی کودک را به مراجع قضایی غیرایرانی واگذار کرده و به این مراجع حق تفسیر و بررسی میزان انطباق خواسته افراد را با قوانین ایران میدهد با اصول قانون اساسی و قوانین عادی ناسارگار است.