تبیین جهت ‏گیری سیاست خارجی هند در حوزة ایندو- پاسفیک

نویسندگان

1 دانشیار دانشگاه اصفهان

2 دانش ‏آموختة کارشناسی ارشد روابط بین‏ الملل دانشگاه اصفهان

doi
10.22059/jhgr.2021.300614.1008105
چکیده

طی یک دهة اخیر تحولات ژئوپلیتیکی مهمی در حوزة اقیانوس آرام و اقیانوس هند به ‏وقوع پیوسته است که احتمالاً در آیندة نه‏ چندان دور این منطقه را به محور ثقل سیاست بین ‏الملل تبدیل خواهد کرد. اصطلاحات ایندو- پاسفیک و آسیا- پاسفیک، که امروزه در توصیف این منطقه به ‏کار می‏ رود، بیانگر شرایط ژئوپلیتیکی جدید و در عین حال نمایانگر قطب ‏بندی‏ های جدید در جهان است. محور اصلی ایندو- پاسفیک ایالات متحدة امریکا و هند است و محور اصلی آسیا- پاسفیک چین و پاکستان است. سؤال این است که جهت ‏گیری سیاست خارجی هند در حوزة ایندو- پاسفیک چیست و چه عواملی بر این جهت‏گیری تأثیرگذارند؟ فرضیة مقاله که به روش توصیفی- تحلیلی بررسی شده آن است که سیاست خارجی هند در ایندو– پاسفیک از «استراتژی توازن گریزان» پیروی می‏کند و علت آن نیز حساسیت‏ های خاص منطقة ایندو– پاسفیک برای منافع هندوستان است. هند ناچار است بین مجموعه ‏ای از منافع و ملاحظات در حوزة ایندو– پاسفیک تعادل برقرار کند و انجام ‏دادن این کار سیاستمداران هند را با معمای پیچیده ‏ای مواجه کرده است. یافته ‏های مقاله نشان داد دولت‏ ها در عرصة روابط بین‏ الملل هرگاه بر سر دوراهی سخت انتخاب قرار گیرند، ناچارند برای پرهیز از آسیب ‏پذیری جانب احتیاط را رعایت کنند و لذا روابط خود را به ‏گونه ‏ای تنظیم کنند که تعادل و توازن در آن رعایت شود.