بررسی سیاست‌های کاهش آلودگی هوای شهری در ایران از منظر زیست بوم سیاسی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری مهندسی محیط زیست دانشگاه آزاد اسلامی تهران شمال

2 استاد مدعو سیاستگذاری عمومی دانشگاه تهران

doi
10.22059/jppolicy.2019.74190
چکیده

این پژوهش، یک مطالعه توصیفی، تحلیلی وتطبیقی است که با بررسی اسنادی سیاستهای کنترل آلودگی هوای شهری در ایران و بالخصوص مرتبط با تهران آغاز گردیده و ضمن مقایسه تهران با استانبول و در مواردی لندن با تجزیه و تحلیل سیاستی در چهارچوب نظریه های سیاستگذاری عمومی با قدرت تفسیر در حوزه زیست محیط سیاسی، متغیر های موثر در ناموفق بودن سیاست ها را روشن می نماید و با سیاستهای پیشنهادی پایان می پذیرد. این مقاله با استفاده از توان تفسیر شبکه ای از نظریه های سیاستگذاری عمومی چون  پنجره سیاست، نقطه گذاری تعادل ونظریه­های معطوف به  قدرت  تلاش می نماید تا با نگاهی منبعث از زیست بوم سیاسی، دلایل شکست سیاست های کنترل آلودگی هوای تهران را تجزیه و تحلیل نماید. نتایج نشان می دهد بدلیل تراکم میزان آلایندگی هوای شهری در تهران و شرایط سیاسی و اجتماعی کشور، راهبرد خروج از بحران آلودگی هوا در شهر تهران با اتخاذ و تکرار سیاست های معمول مرحله ای و انتظار برای باز شدن یا حتی ایجاد پنجره سیاست برای ایجاد دستور کار سیاستی جواب نخواهد داد و می بایست به سراغ سیاستگذاری مبتنی بر نقطه گذاری تعادل رفت و با استفاده از تحلیل مبتنی بر قدرت، علل تصمیم برای بی تصمیمی در اصلاح امور شهر را بازشناخت و آ­ن­ها را مرتفع کرد.