بررسی سیاستهای کاهش آلودگی هوای شهری در ایران از منظر زیست بوم سیاسی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری مهندسی محیط زیست دانشگاه آزاد اسلامی تهران شمال
2 استاد مدعو سیاستگذاری عمومی دانشگاه تهران
doi
10.22059/jppolicy.2019.74190چکیده
این پژوهش، یک مطالعه توصیفی، تحلیلی وتطبیقی است که با بررسی اسنادی سیاستهای کنترل آلودگی هوای شهری در ایران و بالخصوص مرتبط با تهران آغاز گردیده و ضمن مقایسه تهران با استانبول و در مواردی لندن با تجزیه و تحلیل سیاستی در چهارچوب نظریه های سیاستگذاری عمومی با قدرت تفسیر در حوزه زیست محیط سیاسی، متغیر های موثر در ناموفق بودن سیاست ها را روشن می نماید و با سیاستهای پیشنهادی پایان می پذیرد. این مقاله با استفاده از توان تفسیر شبکه ای از نظریه های سیاستگذاری عمومی چون پنجره سیاست، نقطه گذاری تعادل ونظریههای معطوف به قدرت تلاش می نماید تا با نگاهی منبعث از زیست بوم سیاسی، دلایل شکست سیاست های کنترل آلودگی هوای تهران را تجزیه و تحلیل نماید. نتایج نشان می دهد بدلیل تراکم میزان آلایندگی هوای شهری در تهران و شرایط سیاسی و اجتماعی کشور، راهبرد خروج از بحران آلودگی هوا در شهر تهران با اتخاذ و تکرار سیاست های معمول مرحله ای و انتظار برای باز شدن یا حتی ایجاد پنجره سیاست برای ایجاد دستور کار سیاستی جواب نخواهد داد و می بایست به سراغ سیاستگذاری مبتنی بر نقطه گذاری تعادل رفت و با استفاده از تحلیل مبتنی بر قدرت، علل تصمیم برای بی تصمیمی در اصلاح امور شهر را بازشناخت و آنها را مرتفع کرد.