نقد و تحلیل خویشکاریهای موش و گربه شیخ بهایی (براساس نظریه ولادیمیر پراپ)
نویسندگان
1 کارشناس ارشد زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران
2 دانشیار، گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران
doi
10.22054/ltr.2022.52463.3055چکیده
ولادیمیر پراپ، فولکلورشناس روسی در نظریة ابداعی خود به بررسی ریخت شناسانة قصههای پریان روسی پرداخت. او با توجه به طبقهبندی داستانها که بیشتر براساس محتوا و درونمایة آنها بود، ردهبندی خود را روی فرم و ساختار این داستانها بنا نهاد. وی نخستینگام در تحقق فرضیة خویش را شناخت و تعیین عناصر ثابت و متغیر قصه ها دانست. این مقاله به بررسی و تحلیل ریختشناسانه داستان موش و گربة شیخ بهایی میپردازد که از قصه های تو در تو و چندین لایه تشکیل شده است؛ به طوری که این داستان در مجموع، مرکب از 34 داستان فرعی است. این پژوهش بر اساس شیوه پژوهش های اسنادی و توصیفی کتابخانه ای و مبتنی بر روش تحلیل محتوا و هرمنوتیک صورت گرفته و سعی شده است بر مبنای اصول ریخت شناسی ولادیمیر پراپ به تحلیل خویشکاری و تعیین بسامد و مقایسه تطبیقی آنها پرداخته شود. نتیجه، بیانگر این است که در میان این داستان ها روابط بینامتنی محکمی وجود دارد. از سی و پنج حکایت این اثر، علاوه بر ۳۱ خویشکاری پراپ، هفت خویشکاری در این مقاله برای اولین بار مورد بحث قرار گرفته است که عبارتند از: خویشکاری های «فرار»، «شایعه پراکنی»، «التزام کردن»، «تهدید کردن»، «مخفی شدن»، «شرط بندی» و «طرد».