اثر بُر روی کنترل پوسیدگی خاکستری و کیفیت پس از برداشت میوه توت‌فرنگی رقم سلوا

نویسندگان

1 دانش‌آموخته کارشناسی‌ارشد گروه علوم باغبانی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه بوعلی‌سینا، همدان، ایران

2 دانشیار گروه علوم باغبانی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه بوعلی‌سینا، همدان، ایران

3 دانشیار گروه گیاهپزشکی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه بوعلی‌سینا، همدان، ایران

4 استاد، گروه علوم باغبانی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه بوعلی‌سینا، همدان، ایران

doi
10.22084/ppt.2017.4921.1308
چکیده

توت‌فرنگی میوه‌ای است با فسادپذیری بالا که در معرض حمله عوامل قارچی به خصوص قارچ بوتریتیس سینره‌آ عامل ایجاد پوسیدگی خاکستری بوده و عمر پس از برداشت کوتاهی دارد. در این پژوهش تأثیر نمک تترابورات پتاسیم روی رشد قارچ مذکور در شرایط درون‌شیشه‌ای و هم‌چنین روی شدت بروز پوسیدگی خاکستری و برخی شاخص‌های کیفی میوه توت‌فرنگی رقم سلوا طی انبارداری بررسی شد. غلظت‌های مورد استفاده از محلول بورات در آزمایش درون شیشه‌ای شامل صفر (شاهد)، 5/0، یک، 5/1، دو، 5/2 و سه درصد در دو پی‌اچ هفت و نه روی محیط‌کشت قارچ بوتریتیس و در آزمایشات مربوط به میوه‌های مایه‌کوبی شده با سوسپانسیون اسپور قارچ، محلول‌های یک و 5/1 درصد (با 9 =pH) و دو و 5/2 درصد (با 7 =pH) بودند. جهت ارزیابی شاخص‌های کیفی، میوه‌ها بدون آلوده‌سازی با اسپور قارچ فقط با غلظت‌های مختلف محلول بورات تیمار شده و در انبار سرد نگه‌داری گردیدند. نتایج نشان داد اضافه کردن بورات به غلظت یک درصد و بالاتر از آن در پی‌اچ قلیایی و دو درصد و بالاتر از آن در پی‌اچ خنثی، سبب جلوگیری کامل از رشد قارچ بوتریتیس در شرایط درون شیشه‌ای شد. هم‌چنین تیمار میوه‌های توت‌فرنگی با محلول 1 درصد بورات، سبب کنترل پوسیدگی خاکستری در میوه‌های آلوده به قارچ (بروز کم‌ترین درجه پوسیدگی) و حفظ برخی ویژگی‌های کیفی میوه‌های تیمار شده شامل تلفات وزن، سفتی بافت و آلودگی قارچی آن‌ها طی انبارداری گردید.