جمعسپاری خطمشی و جلب مشارکت عامّه در فرایند خطمشیگذاری عمومی: درسآموزههایی برای ایران
نویسندگان
1 استادیار مدیریت سیاستگذاری عمومی دانشگاه تهران
2 کارشناس ارشد مدیریت منابع انسانی دانشگاه تهران
doi
10.22059/ppolicy.2019.72277چکیده
یکی از مقدمات رسیدن به الگوی مناسب مشارکت مردمی در اداره کشور، مرور الگوها و روشهای موجود سایر کشورها و استفاده از پشتوانۀ علمی آنها، درسآموزی از تجربۀ عملی آنها و تلاش برای بکارگیری یافتهها با توجه به شرایط و اقتضائات خاص کشور است. هدف از این پژوهش مرور مختصر سه مرحله مذکور در رابطه با یکی از روشهای نوین مشارکت، به نام «جمعسپاری خطمشی»، با استفاده از روش تحقیق اسنادی است. لذا در این نوشتار ضمن معرفی اجمالی روشهای مشارکت عمومی، به تبیین روش جمعسپاری میپردازیم و راههای اجرایی، مزایا، الزامات و چالشهای پیش روی تحقق آن را بیان میکنیم و در این راستا به نمونههایی از تجربیات خارجی جمعسپاری خطمشی اشاره مینماییم. در نهایت، به ذکر توصیههایی سیاستی درخصوص انتقال این روش به نظام اداری و خطمشیگذاری ایران پرداخته و نمونههای آغازین جمعسپاری در ایران را معرفی مینماییم.
