پیامدهای اجتماعی و فرهنگی تجاوزات عثمانی به آذربایجان در عصر صفوی
نویسندگان
1 دانشآموخته کارشناسی ارشد تاریخ ایران دوره اسلامی، دانشگاه تبریز، تبریز- ایران
2 عضو هیئت علمی گروه تاریخ دانشگاه تبریز، تبریز- ایران
doi
10.22034/hfr.2024.223039چکیده
ایران در سدههای دهم تا دوازدهم هجری قمری همزمان با دوران فرمانروایی صفویان در معرض حملات پیاپی و درازدامنه عثمانیان قرار گرفت. عثمانیان در سراسر این دوران با انگیزههای گوناگون به سرزمینهای غربی ایران یورش بردند و هر بار آذربایجان را کانون تاختوتاز خود قرار دادند و گاه تا مدتی این سرزمین را تحت اشغال خود داشتند. در این بازه زمانیِ طولانی، مجموعه سیاستهای تهاجمی عثمانیان بر دستاویزهای دینی و فتواهای مذهبی تکیه داشت و با ویرانی شهرها و کشتار و اسارت مردم همراه بود. در مقابل، رویکرد تدافعی صفویان شامل جابهجایی جمعیتی، اجرای سیاست زمین سوخته و انتقال پایتخت در کنار برخی بلایای طبیعی مانند زلزلههای ویرانگر و بیماریهای کشنده بر آسیبپذیری آذربایجان میافزود و با پیامدهای گوناگون اجتماعی و فرهنگی در این سرزمین همراه بود. این پژوهش به روش توصیفی- تحلیلی و بر مبنای مطالعات کتابخانهای فراهم آمده و در جستجوی پاسخ به این پرسش است که عثمانیان در راستای حملات نظامی خود به ایران، چه رویدادهایی را در آذربایجان رقم زدهاند و پیامد این رویدادها در ساختار اجتماعی و فرهنگی آذربایجان چه بوده است؟ با توجه به اینکه سدههای دهم تا دوازدهم هجری قمری، مهمترین دوره دگرگشت زبانی آذربایجان شناخته میشود، رویدادهای این دوران پرفراز و نشیب در روند این دگرگشت زبانی بیتأثیر نبوده است. این مقاله ضمن بررسی و تحلیل رویدادهای ناگوار آذربایجان در این بازه زمانی، در جستجوی پیامدهای اجتماعی و فرهنگی این رویدادهاست که برجستهترین آنها در دگرگشت زبانی آذربایجان خود را نشان میدهد