ارتباطات تاریخی و فرهنگی ایران و شبه جزیره ایبری و تأثیر آن بر مطالعات ایرانشناسی در کشور پرتغال

نویسندگان

1 پژوهشگر روابط بین الملل و سفیر سابق ایران در پرتغال، تهران- ایران

doi
10.22034/hfr.2024.218695
چکیده

ایرانشناسی به مفهوم مطالعات مرتبط با فرهنگ و تاریخ سرزمین ایران و ایرانیان، عنصری برجسته برای تصویرسازی مثبت از یک کشور صاحب فرهنگ و تمدن مانند ایران در عرصه بینالمللی است. به همین دلیل، بین ایرانشناسی و سیاست خارجی رابطه‌ای مستقیم وجود دارد. در ارتباط با کانون‌های مطالعات معاصر ایرانشناسی، باید اذعان کرد که اروپا یکی از حوزههای مهم در ۲۰۰ سال گذشته است. در این رابطه، مراکز اصلی ایرانشناسی را میتوان در روسیه، انگلستان، فرانسه، آلمان، هلند، دانمارک و اتریش متمرکز دانست. در این مقاله، ارتباطات فرهنگی و تمدنی ایران و شبهجزیره ایبری با تأکید بر وضعیت ایرانشناسی در کشور پرتغال بررسی می‌شود. موضوع اصلی پژوهش، مناسبات بین ایران و شبهجزیره ایبری یا ایبریا است. سؤال اصلی این است که چگونه و از چه زمانی آثار فرهنگ و تمدن ایرانی و در ادامه‌اش مطالعات مستقل ایرانشناسی وارد این منطقه به ویژه کشور پرتغال شده است؟ بر اساس یافته های پژوهش علیرغم سوابق طولانی ارتباطات تاریخی و فرهنگی، مطالعات ایران و ایرانشناسی مانند دیگر بخشهای اروپا در دو کشور شبهجزیره ایبری رشد چندانی نداشته است. روش پژوهش توصیفی- تحلیلی است و داده‌ها با رجوع به منابع کتابخانه‌ای، اسناد تاریخی و تجربیات میدانی گردآوری شده‌اند.