معیارهای محدودیت آزادی اجتماعات در رویه دیوان اروپایی حقوق بشر
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه علوم قضایی
2 استادیار گروه حقوق عمومی و بینالملل دانشگاه علوم قضایی و خدمات اداری
doi
10.22099/jls.2021.37867.3985چکیده
چکیدهآزادی اجتماعات بهعنوان یکی از مصادیق حقوق بشر در اسناد بینالمللی مورد تأکید قرار گرفته است. آوردههای محاکم بینالمللی حقوق بشر نیز بهعنوان رویه قضایی مکمل اسناد بینالمللی در این زمینه بوده است. در میان محاکم بینالمللی جهانی، دادگاهی با صلاحیت خاص حقوق بشر تأسیس نشده است؛ با اینوجود محاکم بینالمللی منطقهای، رویههایی در حوزه آزادی اجتماعات از خود به جای گذاشتهاند. مقاله حاضر با بهرهگیری از روش توصیفی- تحلیلی در پی آن است که معیارهای محدودیت آزادی اجتماعات را در رویه دیوان اروپایی حقوق بشر مورد بررسی قرار دهد. فرضیه مقاله پیشرو آن است که رویه قضایی دیوان اروپایی، با احراز معیارهایی علاوه بر معیارهای مندرج در ماده 11 کنوانسیون، حداقل محدودیتها بر آزادی اجتماعات را از سوی دولتها پذیرفته است. مقاله پس از ارزیابی رویه این مرجع قضایی، به این نتیجه نائل میآید که اولاً، ملاحظات امنیت ملی در شرایط استثنایی میتواند محدودکننده آزادی اجتماعات باشد؛ ثانیاً، آزادی اجتماعات بر اخلالهای متعارف نظم عمومی مرجح است؛ ثالثاً، آزادی اجتماعات نمیتواند منجر به تحدید حقوق و آزادیهای سایر شهروندان(مگر در حد متعارف) شود؛ رابعاً، دولتها باید با برگزارکنندگان اجتماعات مدارا کنند.
