آسیبشناسی بُعد سیاسی حکمرانی آب در ایران (1392-1368)
نویسندگان
1 استادیار علوم سیاسی دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران
2 دانش آموخته دکترای سیاستگذاری عمومی دانشگاه تهران
doi
10.22059/ppolicy.2019.70453چکیده
امروزه در سطح جهانی این عقیده بصورت فزایندهای مورد پذیرش قرار گرفته است که «بحران آب» در واقع بحرانِ حکمرانی آب است؛ با توجه به اهمیت مفهوم «حکمرانی آب» در سیاستگذاری منابع آب، این نوشتار در تلاش بوده تا « بُعد سیاسی» که در واقع مهمترین بُعد از ابعاد حکمرانی آب محسوب می شود در ایران را در یک دوره 24 ساله با کمک روش تحلیل شبکهای مورد آسیبشناسی قرار دهد. یافتههای پژوهش حاضر حاکی آن است که بهدلیل تمرکز بیش از حد قدرت تصمیمگیری در نهادهای دولتی (بخصوص وزارت نیرو)، فقدان امکان مشارکت ذینفعان و بخش غیر دولتی در فرایند سیاستگذاری منابع آب، بُعد سیاسی حکمرانی آب در ایران کاملا مخدوش بوده و همین امر از جمله عوامل زمینهساز ناکارآمدی سیاستهای آب و در نهایت وقوع بحران آب در کشور بوده است.