مطالعه تطبیقی ریسک‌های فنی و مهندسی در قراردادهای ای.پی.سی صنعت نفت ایران و فیدیک

نویسندگان

1 دانش آموخته ی کارشناسی ارشد رشته حقوق نفت و گاز دانشگاه علامه طباطبایی

2 گروه حقوق، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران

doi
10.22099/jls.2021.39174.4182
چکیده

نظر بر گسترش استفاده از قراردادهای ای.پی.سی در صنعت نفت و گاز، ارزیابی شیوه‌ توزیع قراردادی ریسک‌ها و مسئولیت‌های اجرای پروژه میان طرفین این قراردادها به‌عنوان یکی از مهم‌ترین شیوه‌های مدیریت ریسک، اهمیت بسزایی دارد. در این مقاله ضمن بررسی سند‌‌ ای.پی.سی اختصاصی صنعت نفت و مقایسه‌ آن با سند‌ ای.پی.سی صنعتی (نشریه 5490) و همچنین ای.پی.سی کلیددردست فیدیک با هدف ارزیابی نحوه‌ توزیع قراردادی ریسک‌های فنی، مهندسی و عملیاتی در این اسناد، به این پرسش پاسخ خواهیم داد که تدوین سند ای.پی.سی اختصاصی صنعت نفت بر مبنای اقتضائات و الزام‌های خاص و همچنین وجود ریسک‌های غیرمتعارف در صنعت نفت و گاز نسبت به دیگر صنایعتا چه میزان در برقراری تعادل و توازن میان حقوق و مسئولیت‌های طرفین پیمان موفق بوده است؟ نتایج بررسی تطبیقی اسناد نام‌برده، مؤید این مطلب است که اگرچه تکمیل خلأ‌‌های قراردادی و بازنگری درنشریه 5490 موجب توزیع قراردادی کارآمدتر و عادلانه‌تر ریسک‌های فنی، مهندسی و عملیاتی اجرای پروژه میان کارفرما و پیمانکار در پیمان ای‌.پی‌.سی -اختصاصی صنعت نفت نسبت به انتقال یک‌جانبه‌ ریسک‌ها به پیمانکار در نشریه 5490 شده است، لیکن برقراری توازن میان ریسک‌های فنی، مهندسی و عملیاتی کارفرما و پیمانکار همچون رویکرد اتخاذ شده در فیدیک، همچنان نیازمند بازنگری در نحوه‌ توزیع قراردادی ریسک‌ها در این سند است.