تبیین الگوی بومی توسعه مشارکت الکترونیک در سیاستگذاری ایران

نویسندگان

1 استادیار مدیریت دولتی دانشگاه علامه طباطبائی

2 استادیار برق و مخابرات دانشگاه آزاداسلامی

3 دانشیار مدیریت دولتی دانشگاه علامه طباطبائی

4 دانشجوی دکتری مدیریت دولتی دانشگاه علامه طباطبائی

doi
10.22059/ppolicy.2018.67870
چکیده

پژوهش حاضر با هدف دستیابی به الگوی توسعه مشارکت الکترونیک در سیاستگذاری کشور انجام پذیرفته است. روش تحقیق مورداستفاده در این پژوهش نظریه داده بنیاد می‌باشد. بدین منظور 15 مصاحبه عمیق و نیمه ساختاریافته با خبرگان انجام پذیرفته است. تحلیل یافته‌ها با استفاده از نرم‌افزار 12 MaxQDAدر دو فرآیند کدگذاری باز و انتخابی بر اساس روش اشتراس و کوربین به ظهور 1901 کدباز، 394 مفهوم انتزاعی در قالب 27 مقوله اصلی منجر گردیدکه در مرحله کدگذاری محوری روابط بین این مقوله‌ها با استفاده از پارادایم کدگذاری محوری تبیین گردید و درنهایت با کدگذاری انتخابی 6 قضیه اصلی به دست آمد. نتایج حاصل مبین این است که شرایط موجود سیستم سیاستگذاری کشور و الزامات داخلی و خارجی از یک‌سو و ظهور ابزارهای نوین مشارکت الکترونیک و تغییر پارادایم‌های مدیریت و مطالبات جدید شهروندان از سوی دیگر به‌عنوان شرایط علّی موجب ضرورت یافتن توسعه مشارکت الکترونیک در کشور گردیده است. همچنین توسعه مشارکت الکترونیک در ایران شامل توسعه سه مؤلفه خط‌مشی مشارکت الکترونیک، سیستم مشارکت الکترونیک و چرخه مشارکت الکترونیک می‌باشد که در صورت به‌کارگیری راهبرد اصلی پذیرش و گفتمان سازی ملی در بستر اجتماعی، سیاسی، فناورانه داخلی کشور و با در نظر گرفتن ملاحظات سیاسی و فنی در طراحی و پیاده‌سازی می‌تواند منجر به ظهور پیامدهای جامعه مشارکت‌جو و حکمرانی مشارکتی گردد.