قواعد آمره و داوریهای تجاری بینالمللی؛ مطالعه تطبیقی در حقوق ایران، آلمان، انگلیس و ایالاتمتحده امریکا
نویسندگان
1 مربی دانشگاه آزاد واحد امارات- یاسوج
doi
10.22099/jls.2021.25654.2433چکیده
داوری به دلیل مزیتهایی که نسبت به رسیدگیهای قضایی دارد، یکی از سازوکارهای مهم حل اختلاف در دعاوی تجاری بینالمللی قلمداد میشود و یکی از مهمترین این مزیتها که اساس و جوهر داوری را تشکیل میدهد، اصل حاکمیت اراده است؛ بدیهی است که اصل حاکمیت اراده در مواردی که با نظم عمومی و قواعد آمره برخورد کند، توان اجرایی نداشته و باید قواعد آمره مقدم داشته شود. مفهوم نظم عمومی و قواعد آمره در داوری تجاری بینالمللی با چنین مفهومی در رسیدگی قضایی در حقوق داخلی و حتی با داوری داخلی متفاوت است. دایره نظم عمومی و قواعد آمره در رابطه با داوری داخلی، تنگتر میشود و آزادی عملکرد بیشتری برای نهاد داوری در نظر گرفته میشود. با این حال، بررسی میزان این تأثیرگذاری و شناسایی قواعد آمره و اینکه تفاوتهای بین قواعد امری در داوری داخلی و داوری بینالمللی چیست؟ امری مهم قلمداد میشود. در این مقاله به بررسی میزان و قلمرو تأثیرگذاری قواعد آمره بر داوریهای تجاری بینالمللی خواهیم پرداخت. هدف این مقاله که به روش توصیفی- تحلیلی نگارش شده، نخست، تعیین حوزههایی است که قواعد امری با اصول داوری در تعارض هستند. هدف بعدی نیز بررسی روشهایی است که در نظام حقوقی ایران، آلمان، انگلیس و ایالات متحده امریکا برای حل این تعارض به کار گرفته میشوند. مقاله به این نتیجه رسیده که قلمرو قواعد آمره در داوری داخلی بسیار گستردهتر از چنین قلمرویی در داوری بینالمللی است.