برنامهریزی فضایی ارتقای کیفیت محیط مسکونی مبتنی بر نتایج ارزیابی رضایتمندی ساکنان مورد پژوهش: مسکن مهر شهر جدید پردیس
نویسندگان
1 دانشگاه آزاد اسلامی
2 دانشگاه فردوسی مشهد
doi
10.52547/sofeh.31.3.79چکیده
به منظور ارتقای سطح کیفی فضاهای مسکونی، در این پژوهش هدف کشف عوامل مؤثر بر کیفیت محیط مسکونی، ارتباط بین آنها و بیان راهبردهایی به همین منظور است. کیفیت محیط مسکونی مفهومی پویا، پیچیده، و چندبعدی است که از ابعاد مختلف کالبدی، اجتماعی، اقتصادی، و زیستمحیطی شکل گرفته و از معیارهای مناسب ارزیابی کیفیت محیط مسکونی سنجش رضایتمندی ساکنان از آن محیط است. ماهیت این پژوهش کیفی است اما به دلیل استخراج معیارهای قابلاندازهگیری و تلفیقی از روشهای سنجش کمّی در قالب شیوۀ همبستگی استفاده شده است. با تبیین الگوی معادلههای ساختاری، عوامل سازندۀ کیفیت محیط مسکونی با عنوان متغیرهای مستقل و حس رضایت با عنوان متغیر وابسته ارزیابی شده و سپس، بر اساس نتایج حاصل از سنجش رضایت محیط مسکونی، با استفاده از فن AIDA ، راهبردهایی برای ارتقای کیفیت محیط تدوین گردیده است. نتایج پژوهش از سنجش رضایت از کیفیت محیط مسکونی مسکن مهر شهر جدید پردیس، هسا حاکی از نارضایتی از امنیت و محیط زیست محلۀ مسکونی و از تسهیلات و ویژگیهای کالبدی واحدمسکونی است؛ همچنین نتایج بر اهمیت مسائل زیستمحیطی و اجتماعی محلۀ مسکونی و مقولۀ کالبدی واحد مسکونی دلالت میکند. با استفاده از فن تحلیل عرصههای تصمیمگیری، سناریوهای مختلف ارتقای کیفیت محیط مسکونی عرضه شد و سپس با ارزیابی آنها، سناریویی که راهبرد آن توسعۀ متمرکز خدمات رفاهی عمومی و گذاران اوقات فراغت و همچنین توسعۀ شبکۀ معابر و زیرساختهایی (سیستم فاضلاب و...) و بهبود وضعیت کیفی واحد مسکونی و امنیت محیط بود، با مزیت سناریوی برتر، برگزیده شد.