حجیّت روش تفسیری قرآن به قرآن با تأکید به روایات عرض در تفسیر تسنیم
نویسندگان
1 استاد گروه علوم قرآن و حدیث دانشگاه تهران
2 دانشجوی دکتری علوم قرآن و حدیث دانشگاه تهران
doi
10.22059/jqst.2015.56402چکیده
یکی از روشهای تفسیری که در عصر حاضر به سبب کوششهای علامه طباطبایی و پس از وی آیتالله جوادی آملی مورد توجه قرار گرفت، روش تفسیری قرآن به قرآن است. برای اثبات حجیّت این منهج تفسیری ادلۀ متعددی نقل شده است. یکی از این ادله استناد به احادیث عرض است که در آن، قرآن میزان سنجشِ صحتِ روایات دانسته شده و لذا قرآن کریم در تبیین مراد خود بینیاز از سنت تلقی شده است. با مراجعه به مجموع احادیث عرض و تشکیل خانوادۀ حدیثی آن، آشکار میشود که این استدلال کاستیهایی دارد. این مقاله بر آن است که ابتدا به تبیین استناد مطرح شده بپردازد و سپس کاستیهای آن را مورد بررسی قرار دهد. همچنین از آنجا که که آیتاللّه جوادی آملی از احیاگران معاصر این مکتب تفسیری به شمار میآید، این مقاله بر اساس آراء و نظریههای ایشان نگاشته شده است.