تحلیلِ پژوهشهای عدالت فضایی در برخورداری از خدمات شهری در ایران
نویسندگان
1 استاد تمام برنامهریزی شهری و منطقهای، دانشکدة علوم اجتماعی، دانشگاه علامه طباطبایی
2 کارشناسارشد مدیریت شهری، دانشکدة مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبایی
3 کارشناسارشد مدیریت شهری، دانشکدة مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبایی
doi
10.22059/jhgr.2020.296238.1008074چکیده
تصمیمگیران شهری برای اتکا به نتایج تحقیقات پژوهشگران و تصمیمگیری لازم در خصوص رفع مسئلة نابرابری فضایی به اِعمال نگاهی جامع، تجزیة مدوّن و بازترکیب روشمندِ محتوای تحقیقات ارائهشده تاکنون نیازمندند. در این راستا پژوهشِ توصیفی- تحلیلیِ حاضر از نوع توسعهای، با بهکارگیریِ روش تحلیل محتوا در تجزیه و فراتحلیل در ترکیب، در صدد یافتن پاسخ برای این پرسش اصلی است که بر مبنای تجزیه و تحلیل مجموعه تحقیقات فارسیزبانِ منتشرشده در نشریات علمی و پژوهشی عدالت فضایی در برخورداری از خدمات شهری در ایران از چه وضعیتی برخوردار است؟ برای این منظور، شانزده مقالة منتخب در حوزة عدالت فضایی شهری بررسی شده و در قالب هشت مؤلفه و 28 شاخص تجزیه و کدگذاری شده، سپس خروجیِ تجزیه بر مبنای فراوانی کدها تحلیل و بازترکیب شده است. نتایج حاصل از این فرایند، بر عدم تعادل فضایی روشن در شهرهای ایران گواهی میدهند. اما فقدان جامعیت در سنجش همة عناصر عدالت فضایی، عدم بررسی عناصر بهروز در این حوزه، عدم استفاده از روشهای تحقیق کیفی، و نهایتاً فقدان خلاقیت و عاملیتِ منحصربهفرد در تهیه و تنظیم مقالات و تقلید از یک چارچوب پژوهشی ثابت در اکثریت آنها استناد به نتایج مقالات را با تشکیک مواجه کرده است. در پایان نیز پیشنهاد شده ساختار مؤلفهها و شاخصهای سنجش عدالت فضایی در هر دو ساحت کمی و کیفی و همچنین مطالعات تطبیقی با سایر شهرهای جهان بهویژه از حیث شیوة تجزیه و ترکیب دادهها مورد تأکید پژوهشگران قرار گیرد.
