امیدی تهرانی،کهنگرای نوجوی (بررسی زندگی و شعر یکی از شاعران کمشناخته شده جریانساز قرن دهم)
نویسندگان
1 دانشیار، گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.22054/ltr.2020.49340.2934چکیده
دیوان امیدی از مهمترین سند ابطال این دعوی است که توجه به شعر پیشینیان از دورة بازگشت شروع شده است؛ چراکه در بسیاری از نسخههای خطی و حتی حافظة ادیبان سخندان، بخشی از اشعار وی به سبب تتبع گویندگان قدیم با شاعران قرن ششم مثل سنایی و ظهیر خلط شده است. او ضمن حفظ اسلوب کلاسیک قصیدهسرایی توانسته تفننهایی ظریف و خلاقانهای در این قصیدة ستایشی انجام بدهد. متأسفانه تا چندین سال پس از مرگش، اشعار او پراکنده و نامدون بوده است. در این پژوهش که با اتکا به تتبع و تحقیق متون تاریخی و ادبی دست اول و همچنین استقصا در یافتن اشعار وی از بین حدود 40 جنگ خطی و تصحیح و مقابلة آن فراهم آمده، سعی شده است که تا حد امکان زوایای زندگی امیدی تهرانی و ممدوحانش روشن و شعرش نوعشناسی شود و به تبع آن تا حدی هم خصوصیات سبکی و بلاغیاش آشکار شود و در نهایت جایگاهش در تاریخ ادبیات مشخص شود.
