واکاوی عوامل مؤثر بر نگرش زنان روستایی نسبت به ایجاد گروه های خودیار؛ مطالعة موردی: بخش بزینه رود، شهرستان خدابنده
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامهریزی روستایی دانشگاه زنجان
2 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامهریزی روستایی دانشگاه زنجان
3 عضو هیئت علمی گروه جغرافیا دانشگاه زنجان
doi
10.22059/jhgr.2020.292335.1008035چکیده
گروه های خودیار، بهعنوان یکی از مهمترین راهبردهای توانمندسازی زنان، اهمیت زیادی در زمینة اشتغال، تولید درآمد، کاهش فقر، و ارتقای صادرات و درآمد ارز خارجی کشورهای در حال توسعه دارند. ایجاد این گروهها میتواند متأثر از عوامل مختلف جغرافیایی، سیاسی، اجتماعی، فرهنگی، و اقتصادی باشد. بنابراین، تحقیق حاضر با هدف بررسی عوامل مؤثر بر نگرش زنان روستایی نسبت به گروههای خودیار در بخش بزینه رود تدوین شده است. پژوهش به صورت ترکیبی- اکتشافی متوالی انجام شده است. در مرحلة نخست نگرش زنان روستایی به ایجاد گروههای خودیار با استفاده از روش نمونهگیری هدفمند از طریق مصاحبة احصا و در مرحلة دوم به تحلیل بیشترین عوامل مؤثر در نگرش زنان روستایی نسبت به ایجاد گروههای خودیار از طریق پرسشنامة محقق ساخته با استفاده از آزمون تی تکنمونهای پرداخته شده است. در مرحلة اول پژوهش، عوامل مؤثر در ایجاد گروههای خودیار در قالب 27 مفهوم احصا و در پنج بُعد طبقهبندی شد. نتایج مرحلة دوم نیز حاکی از آن است که میانگین عددی حاصل در ابعاد اجتماعی- اقتصادی، پذیرش فناوری و مشارکت، بازاریابی، آموزش و حمایت، بانکداری/ اعتبارات به ترتیب مبیّن بالابودن عوامل مؤثر در نگرش زنان روستایی نسبت به ایجاد گروههای خودیار بوده و عوامل اجتماعی- اقتصادی مهمترین عامل تأثیرگذار در ایجاد گروههای خودیار زنان روستایی است. بنابراین، نتایج نشان میدهد استفاده از سرمایة جمعی در اجرای فعالیتها و استفادة مشاع از ابزارهای تولید باعث صرفه جویی در عوامل تولید خواهد شد و تلاشهای جمعی در امور مربوط به گروههای خودیار و انعطاف پذیری در قوانین و مقررات سبب افزایش بازدهی زنان عضو میشود.
