کارکردهای دستوری آیات قرآن در تاریخ وصّاف
نویسندگان
1 استاد، گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه قم، قم، ایران
2 دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه قم، قم، ایران
doi
10.22054/ltr.2020.39754.2588چکیده
تاریخ وصّاف یکی از آثار برجستۀ نثر مصنوع و متکلّف است که اقتباس از آیات و احادیث، یکی از ویژگیهای بارز آن محسوب میشود. مقالۀ حاضر در پی آن است که جنبههای مختلف کاربرد آیات را در این اثر در سطوح واژه، جمله و جمله- متن مورد تحلیل قرار دهد. این پژوهش در پی پاسخ دادن به پرسشهایی نظیرِ چگونگی کاربرد آیات و تبیین جنبههای لفظی و معنوی و ارتباط آنها با متن فارسی کتاب است. نتایج پژوهش نشان داد که آیات از نظر لفظی در سطح واژگان دارای نقشهای دستوری نهاد، مفعول، متمم و... هستند. همچنین بیشتر آیات به صورت ترکیب اضافی بهکار رفته و در سطح جمله نیز آیات در قالب جملههای همپایه، معترضه، موصوله، پایه و پیرو بهکار رفتهاند. در سطح جمله- متن نیز آیات با اغراض معنوی از قبیل تأیید معنای قبل، تکمیل معنای جمله و توصیف و تشریح معنی قبل بهکار رفتهاند.