چالش های هامون و راهبردهای نجات
نویسندگان
1 دانشیار گروه مطالعات منطقه ای دانشگاه تهران
2 دانش آموخته کارشناسی ارشد مطالعات منطقه ای دانشگاه تهران
doi
10.22059/ppolicy.2016.59234چکیده
طی یک دهه اخیر، در جمهوری اسلامی ایران به دلایلی از قبیل کاهش حجم آب در اثر عوامل طبیعی و انسانی، ورود آلایندههای مختلف بیولوژیکی، شیمیایی و فیزیکی به محیطهای تالابی و عدم رعایت حریم زیستمحیطی و اکولوژیکی تالابها، تغییر کاربردی اراضی تالابی، عدم رعایت حقابه طبیعی محیطهای طبیعی از سوی مجریان مختلف طرحهای آبی، عدم ملاحظات زیستمحیطی در اجرای پروژههای عمرانی و شکار و صید غیرمجاز و قاچاق، تالابهای کشور در معرض تهدیدات جدی قرار گرفتهاند. هامون که به عنوان هفتمین تالاب بینالمللی جهان و بزرگترین دریاچه آب شیرین کشور شناخت شده است، به دلایل مختلف به کانون بحرانی حرکت شن های روان تبدیل شده و موجب بروز معضلات عدیده اجتماعی و اقتصادی در منطقه شده است. بنابراین هدف از نگارش مقاله حاضر که با روش تحلیلی توصیفی محتوا انجام شده است بررسی چالشهای محیط زیستی موجود در هامون و سیاستهای زیستمحیطی جمهوری اسلامی ایران در این حوزه است. مقاله حاضر از دو بخش تشکیل شده است. در بخش اول به معرفی اهمیت زیستمحیطی هامون و چالشهای موجود در این منطقه پرداخته شده است و در بخش دوم ضمن بررسی سیاستهای زیستمحیطی جمهوری اسلامی ایران در این حوزه، سیاستهایی هم برای مقابله با چالشها ارائه شده است.