ظرفیت شناسی مسجد در دیپلماسی عمومی جمهوری اسلامی ایران؛ با تاکید بر تجربیات کشورهای مسلمان

نویسندگان

1 استادیار گروه ارتباطات و رسانه دانشکده فرهنگ و ارتباطات دانشگاه امام صادق (ع)shoaee@isu.ac.ir

doi
10.22083/jccs.2024.471518.3908
چکیده

امروزه دیپلماسی عمومی در نسبت با مهم شدن فرهنگ و دین در عرصۀ جهانی پیوندهای تنگاتنگ نوپدیدی را نزد سیاست‌گذاران و سیاستمداران پدید آورده است. این مقاله درصدد است تا با بررسی چارچوب مفهومی و عملیاتی این حوزه که شامل دیپلماسی عمومی، دیپلماسی فرهنگی و دیپلماسی دینی است، امکان تعامل مسجد و دیپلماسی عمومی را واکاوی کند. در این مسیر که به روش تحلیل متنی انجام شده است، همسویی و امکان تعاطی میان این دو حوزه در قالب دیپلماسی مسجد در کلیدواژه‌های «مردم کشور مقصد» به عنوان مخاطب دیپلماسی عمومی، «اطلاع‌رسانی، آگاهی بخشی، اثرگذاری و اقناع» به‌مثابه اهداف و نتایج دیپلماسی عمومی در ادبیات سیاستی دیپلماسی عمومی نوین مسجل گشت. همچنین ظرفیت‌های چندمنظوره مساجد که در سه‌گان بینش، گرایش و کنش همسو با ابعاد اعتقادی، اخلاقی و احکامی اسلام است، به عنوان ایده‌ای جذاب برای توجه در دیپلماسی مسجد مطرح می‌شود. در پایان، ضمن بررسی سیاست‌ها و فعالیت‌های برخی از کشورهای مسلمان در عرصه دیپلماسی مسجد، مجموعه از ایده‌ها و پیشنهادها در سه سطح بنیادین، سیاستی و عملیاتی برای جمهوری اسلامی ایران ارائه می‌شود.