فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

هدف از این مطالعه، بررسی میزان تفرق ژنتیکی نژاد­های مختلف شتر استان سیستان و بلوچستان با استفاده از نشانگرهای ریزماهواره­ای انجام شد. بدین منظور از تعداد 70 نفرشتر از دو نژاد جمازه و بلوچی به‌صورت تصادفی انتخاب و از آن‌ها از ورید وداجی در لوله­های هپاررینهخون‌گیری شد. DNA در نمونه­های خون به‌روش نمکی-دترجنت استخراج شد.تعداد پنج نشانگر ریزماهواره­ای از ژنوم شتر انتخاب و با آغازگرهای اختصاصی تکثیر و الگوهای باندی بر روی ژل آگارز پنج درصد نمایان­سازی شدند. ساختارهای ژنتیکی و جمعیتی با نرم‌افزارPOPGENE نسخه 1/31 تجزیه و تحلیل شدند. تعداد آلل­ها در پنج جایگاه نشانگری در دو نژاد جمازه و بلوچی در دامنه یک تا شش آلل متغیر بودند. تعداد آلل­ها در پنج نشانگر CVRLO6، VOLP32، LCV66، WYLLO و CMS17 در نژاد جمازه به‌ترتیب برابر با سه، دو، سه، چهار و یک آلل و در نژاد بلوچی به‌ترتیب برابر با دو، چهار، دو، پنج و یک آلل بودند. دامنه هتروزیگوسیتی مشاهده‌شده در جایگاه­های مورد مطالعه در دو نژاد جمازه و بلوچی در محدوده 0/29تا 0/52 قرار داشت.نتایجتجزیه آماره FST نشان داد که دو نژاد شباهت بیش از ۹۶ درصد و میزان تفرق بین آن‌ها سه درصد است. نتایج این پژوهش بیانگر میزان چندشکلی پایین در جایگاه­های مورد مطالعه بود و جهت حفظ نژادها و تطابق­پذیری بیش‌تر به شرایط محیطی نیازمند توجه بیش‌تر و کنترل آمیزش­ها می­باشد.