آرمانشهر سپهری، اعتراض خاموش به سیاستهای عصر پهلوی دوم
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه کردستان، سنندج، ایران
2 استاد، گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه کردستان، سنندج، ایران
3 استاد، گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران
doi
10.22054/ltr.2019.26471.2046چکیده
وقتی سخن از اعتراض بهمیان میآید بلافاصله ذهن متوجه شاعرانی چون: اخوانثالث، شاملو، کسرایی، مصدق، شفیعیکدکنی و شاعرانی از این دست میشود و شاید پذیرش اندیشۀ اعتراض سهراب سپهری (1307-1359 هجری شمسی) به نظام اجتماعی- سیاسی جامعۀ عصرخود برای بسیاری بهسختی قابل پذیرش باشد؛ زیرا وی با هنجارگریزی در این زمینه، شیوهای متفاوت از دیگران را برگزیده است. رویکرد متفاوت او به این مقوله، دریافت جنبۀ اعتراض او را برای بسیاری با دشواری مواجهکرده است. پژوهش حاضر به بررسی دو سرودۀ او با عنوان «آب» و «پشت دریاها» میپردازد و میکوشد با نمایاندن شیوههای اعتراض سپهری به شناخت بُعدی از شخصیت و جهانبینی وی بپردازد که تاکنون مغفول مانده است. روش پژوهش توصیفی- تحلیلی است و نتایج با استفاده از شیوۀ تحلیل محتوا تجزیهوتحلیل میشود. نتایج نشان میدهد که سپهری با ترسیم جامعۀ مطلوب و آرمانی خود میکوشد با تقابل وضع موجود در مقابل وضع مطلوب، اعتراض خود را به وضع موجود نشان دهد.