نظم نوین نفتی ایران و بازتاب آن در طراحی الگوهای قراردادی پروژههای بالادستی صنعت نفت
نویسندگان
1 استادیار گروه حقوق تجارت بین الملل، دانشکده حقوق دانشگاه شهید بهشتی، تهران
2 دانشجوی دکتری حقوق نفت و گاز، دانشگاه شهید بهشتی، تهران
doi
10.22099/jls.2018.26991.2614چکیده
با وجود معرفی بیع متقابل به عنوان تنها بستر اجرای پروژههای بالادستی صنعت نفت و گاز، به موجب قوانین بالادستی همچون قوانین بودجه و برنامههای توسعه در سالهای پس از انقلاب، اواخر دهه 80 و اوایل دهه 90 مقررات جدیدی به تصویب رسید که نمایانگر شکلگیری نظمی نوین در زمینه اجرای پروژههای بالادستی صنعت نفت است. نطفه نظم نوین نفتی ایران که در ابتدا با تغییر نگرش نسبت به مقوله سرمایهگذاری خارجی منعقد شده بود، با تغییر در قلمرو مداخله بخش خصوصی در اقتصاد پرورش یافت و با معرفی و تجویز انعقاد قراردادهای متنوع نفتی، بالنده شد. همگام با تحولات مطرح در حوزه قانونگذاری، وزارت نفت نیز یک مدل جدید قراردادی تحت عنوان «قرارداد نفتی ایران» یا «آیپیسی» را تهیه و معرفی کرد که اگرچه بر مبانی نظم نوین نفتی ایران استوار بوده، اما این پرسش همچنان باقی است که آیا در این طراحی از تمامی ظرفیتهای پیشبینی شده در نظم نوین نفتی ایران استفاده شده و یا امکان پرورش و برداشت دیگر ترتیبات قراردادی همچون مشارکت در تولید نیز، در این فضا فراهم است؟ هدف این پژوهش، شناخت مبانی و محتوای این نظم، نسبت قرارداد جدید با این تحولات و سرانجام قابلیت اعمال دیگر الگوهای قراردادی است.
