عدم قطعیت سیاست اقتصادی و کارایی سرمایهگذاری در نیروی انسانی: نقش میانجی افشای مسئولیتپذیری اجتماعی شرکتی
نویسندگان
1 دانشیار، گروه حسابداری و حسابرسی، دانشکده حسابداری و علوم مالی، دانشکدگان مدیریت، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
2 گروه گردشگری، دانشکده گردشگری، دانشکدگان مدیریت، دانشگاه تهران، تهران، ایران
3 کارشناسی ارشد، گروه حسابداری، دانشکده حسابداری و علوم مالی، دانشکدگان مدیریت، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
4 دانشجوی دکتری، گروه حسابداری، دانشکده حسابداری و علوم مالی، دانشکدگان مدیریت، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22099/jaa.2025.53339.2508چکیده
این پژوهش به بررسی تأثیر عدم قطعیت سیاست اقتصادی (EPU) بر کارایی سرمایهگذاری در نیروی انسانی و نقش میانجی افشای مسئولیتپذیری اجتماعی شرکتی (CSR) دراینرابطه پرداخته است. با استفاده از دادههای 123 شرکت پذیرفتهشده در بورس اوراق بهادار تهران طی سالهای ۱۳۹۲ تا 1402 و بهکارگیری مدلهای رگرسیونی، نتایج نشان میدهد که افزایش EPU با کاهش معنادار کارایی سرمایهگذاری در نیروی انسانی همراه است. همچنین، افشای CSR بهطور معناداری با کاهش ناکارایی سرمایهگذاری در نیروی انسانی مرتبط است. تحلیل نقش میانجی افشای CSR نشان داد که بخشی از اثر منفی EPU بر کارایی سرمایهگذاری در نیروی انسانی از طریق کاهش سطح افشای CSR منتقل میشود. این یافتهها بیانگر آن است که در شرایط افزایش EPU، عملکرد شرکتها در زمینه تخصیص بهینه سرمایهگذاری در نیروی انسانی با اختلال رو به رو شده و این وضعیت با کاهش سطح افشای CSR تشدید میشود.
