مسائل حقوقی یکپارچهسازی منابع مشترک نفت و گاز بین بلوکهای مجاور واقع در قلمرو ایران
نویسندگان
1 دانشآموخته دکتری رشته مدیریت قراردادهای بینالملل نفت و گاز، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه علامه طباطبایی(ره)، تهران
2 دانشیار دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی(ره)، تهران
doi
10.22099/jls.2018.26223.2500چکیده
در الگوی جدید قراردادهای نفتی ایران پیمانکار به مدت بیش از بیست سال عملیات اکتشاف، ارزیابی، توسعه و بهرهبرداری را بر عهده خواهد داشت. در این شرایط ممکن است ساختار یا میدان نفتی کشف شوند که بین مناطق قراردادی دو یا چند پیمانکار مشترک باشند. کشف منبع مشترک میتواند منجر به رقابت غیرضروری بین پیمانکاران شده و نهایتاً هدر رفت فیزیکی و اقتصادی منابع را به بار آورد. حفظ وحدت مخزن از طریق یکپارچهسازی (یککاسهسازی) شیوهای است که دولتها به کمک آن سعی دارند از پیامدهای منفی چنین شرایطی جلوگیری کنند. با توجه به اینکه مفهوم مذکور برای اولین بار در قراردادهای نفتی ایران مطرحشده است، پیمانکاران و بدنه اجرایی شرکت ملی نفت آگاهی کمی نسبت به موضوع دارند؛ بنابراین، در راستای کمک به توسعه ادبیات علمی و کاربردی مرتبط با موضوع باید به این سؤال پاسخ داد که در مذاکرات مربوط به یکپارچه سازی چه موارد حقوقی و فنی حائز اهمیت هستند؟ در تلاش برای یافتن پاسخ به سؤال مورد اشاره هدف مقاله حاضر این است که مهمترین نکات مربوط به مذاکرات موافقتنامه یکپارچهسازی بین پیمانکاران را شناسایی و تا حد امکان به تجزیهوتحلیل حقوقی و فنی هر یک از موارد آن بپردازد. نتایج این تحقیق میتواند در تدوین مقررات مربوط و نیز کمک به مذاکرات پیمانکاران مفید باشد.