نظام همکاری با دیوان بینالمللی کیفری در چارچوب قطعنامههای ارجاعی شورای امنیت (با نگاهی به وضعیت سودان و لیبی)
نویسندگان
1 دانش آموخته دکتری حقوق بینالملل، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران
2 استاد گروه حقوق عمومی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران
3 دانشجوی دکتری حقوق بینالملل، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران
doi
10.22099/jls.2018.25466.2398چکیده
همکاری دول عضو و غیرعضو با دیوان بینالمللی کیفری، از مهمترین عوامل تحقق عدالت توسط این نهاد است. در صورت ارجاع وضعیت از سوی شورای امنیت، مبنای همکاری برای دول عضو، اساسنامه و برای دول غیرعضو، قطعنامه این شورا است. چنانچه قطعنامه شورا، متضمن تعهد اعضاء به همکاری باشد، در این صورت، هم اساسنامه و هم قطعنامه، منابع تعهد آفرین محسوب میشوند. مقاله حاضر در پی پاسخ به این سؤال است که تعهد دولتهای غیرعضو به همکاری به موجب قطعنامه شورای امنیت چه نسبتی با تعهد دول عضو به همکاری طبق اساسنامه دیوان دارد؟ این پژوهش، ضمن بررسی نظام همکاری در اساسنامه دیوان و قطعنامههای ارجاعی شورای امنیت، نتیجه میگیرد هر چند شورای امنیت قادر به تحمیل تعهدات فراتر از اساسنامه به دول غیرعضو است، در مواردی که تاکنون به دیوان ارجاع داده (وضعیت سودان و لیبی) از این اختیار استفاده نکرده است؛ بنابراین، تعهد چنین دولتهایی به «همکاری کامل» با دیوان باید به عنوان تعهد ناشی از اساسنامه تلقی گردد.