آسیبشناسی جایزۀ کتاب سال جمهوری اسلامی ایران؛ مبتنی بر موردکاوی
نویسندگان
1 دانشیار گروه علوم تربیتی واحد یادگار امام (ره) شهرری، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. Dariush.matlabi@iau.ac.ir
doi
10.22083/jccs.2023.393069.3727چکیده
هدف مطالعه حاضر شناسایی آسیبهای برگزاری جایزۀ کتاب سال به منظور بهبود سیاستها، شیوۀ برگزاری، ارتقاء فرایند داوری و تأثیرگذاری بیشتر آن در جامعه نشر است. پژوهش از نظر رویکرد از نوع کیفی و از نظر روش اجرا از نوع موردکاوی است. جامعۀ مورد مطالعه، نوشتههای مرتبط با جایزۀ کتاب سال جمهوری اسلامی ایران، اساتید دانشگاه، متخصصان و ذینفعان درگیر در برگزاری و اجرای جشنواره و ناقدان و متخصصان مطلع در حوزۀ کتاب سال است که از تکنیک نمونهگیری متخصص برای انتخاب نمونه استفاده شده است. برای گردآوری دادهها از بررسی نوشتهها، مصاحبه و گروه کانونی استفاده شده است. تجزیه و تحلیل دادههای کیفی در دو مرحله انجام شده است؛ دور اول کدگذاری و دور دوم الگویابی. در دور اول کدگذاری، سعی شد به هر تکهای از داده یک برچسب (همان کد) داده شود؛ در دور دوم، الگوهایی از این کدها استخراج شد. برای پیشبرد فرایند کدگذاری ابزارهای گوناگونی ـ ازجمله انجام فرایند با مداد و کاغذ گرفته تا استفاده از برنامههای رایانه مکسکیو.دی. ای (ویرایش 11) ـ استفاده شده است. نتایج نشان میدهد مسائل و مشکلات کتاب سال را میتوان در حوزههای سیاستگذاری و برنامهریزی، روندهای اجرایی و داوری دستهبندی کرد. همپوشانی جایزۀ کتاب سال با جوایز دیگر و مشخص نبودن جایگاه آن نسبت به جوایز دیگر، سبب کاهش شأن کتاب سال شده است. وابستگی بیش از حد جایزه به بدنه دولت هم از نظر مادی و هم از نظر سیاستگذاری، انتخاب دبیر علمی، داوران و... سبب شده تا در دورههای محدودی، شاهد دخالتهای مسئولان فرهنگی در رأی و نظر داوران و همچنین معرفی برگزیدگان باشیم. اعتماد به جشنوارهها و جوایز مهمترین اتفاقی است که میتواند در رشد و بالندگی و تأثیرگذاری آنها مؤثر باشد و ضمن اقبال مردم و متولیان امر به جوایز، در ارتقا صنعت نشر تأثیرگذار باشد و مسئولان نهاد کتاب سال باید در این خصوص برنامهریزی و سرمایهگذاری مناسبتری داشته باشند.