تحلیل ساختار و شگردهای روایی رمان رؤیای تبت
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه کردستان، سنندج، ایران
2 استاد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه کردستان، سنندج، ایران.
doi
10.22054/ltr.2018.18449.1731چکیده
«رؤیای تبت» مثل آثار قبلی فریبا وفی، داستانی موفق بوده، اما همچنان دغدغههای پیشین وی را تکرار کرده است. توفیق اثر در عین تکرار، ایجاب میکند به طرح، شیوه و شگردهای تازة نویسنده برای روایت مؤثر مضمون و دغدغة وی توجه کنیم. بدین منظور، روشها و شگردهای روایتگری و طرح کلی رمان را بررسی کردهایم تا نحوۀ پیوند درونمایه با شگردهای مختلف نویسنده را برای پیشبرد رمان تبیین کنیم. درونمایة رمان، بیان اهمیّت گفتوگو و عشق در زندگی است. طرح رمان نیز مبتنی بر گفتوگو است؛ نویسنده از یک سو به عوارض عدم گفتوگو و عدم ایجاد مجال گفتوگو پرداخته است و از سوی دیگر، برای شناخت عوامل بحران زندگی بدونِ گفتوگو به گفتوگو روی آورده است تا در پرتو این گفتوگو، عواملی را کشف کند که زندگی زنان را دچار بحران میکند. نویسنده همچنین برای شناخت موقعیت زن و عوامل مؤثر در زندگی زنان از شخصیّتپردازی و شیوههای روایی متکی بر تجلی و نوعی معماسازی استفاده کرده است. زاویهدید دوم شخص و راوی زن نیز منطبق با این طرح و درونمایه انتخاب شده است. راوی در اصل ماجرا دخالتی ندارد و وظیفهاش فقط روایتگری برای کشف راز بحران زندگیِ زنان است.