حق تفریح و فراغت اشخاص دارای معلولیت در پرتو اسناد بینالمللی
نویسندگان
1 استادیار دانشکده حقوق و الهیات دانشگاه شهید اشرفی اصفهانی، اصفهان
2 کارشناس ارشد حقوق بینالملل، دانشگاه شهید اشرفی اصفهانی، اصفهان
doi
10.22099/jls.2018.23765.2229چکیده
تفریح و مشارکت در فعالیتهای فراغتی و فرهنگی، روشی مؤثر بهمنظور رهایی از انزوا، بروز خلاقیت و تضمین سلامتی، به مثابه حقی فرهنگی و اجتماعی در ماده 30 کنوانسیون حقوق معلولین مورد شناسایی قرار گرفته است. مسأله پژوهش حاضر اولاً اثبات و ثانیاً تشریح ابعاد مختلف حق تفریح و فراغت معلولین در اسناد بینالمللی است. با روش تحلیلی-توصیفی در خلال موازین حقوق بشر و با توجه به دیگر اسناد بینالمللی، به تشریح ماده 30 کنوانسیون مزبور و تعهدات ناشی از آن پرداخته و این نتیجه حاصل میشود که تحقق این حق برای معلولین، نیازمند ارائه تمامی امکانات، تسهیلات و اماکن تفریحی و فرهنگی در پرتو اصل عدم تبعیض، سازوکار تبعیض مثبت و رعایت مؤلفه دسترسی، با در نظر گرفتن نیازها و شرایط آنان در جامعه است. هچنین مقاله حاضر بعضی راهکارهای لازم را جهت اجرا و تضمین این حق بر میشمارد.
