معنی شناسی مفهوم «عشق» در غزلیات سعدی و حافظ در چارچوب معنیشناسی شناختی و نقد ادراکی
نویسندگان
1 استادیار زبانشناسی دانشگاه شهیدبهشتی، تهران، ایران
2 کارشناسی ارشد زبانشناسی دانشگاه شهیدبهشتی، تهران، ایران
doi
10.22054/ltr.2018.28212.2126چکیده
پژوهش حاضر دربردارندة نگاهی معنیشناختی به مفهوم «عشق» در غزلهای دو شاعر نامدار ایرانی؛ سعدی و حافظ در چارچوب نقد ادراکی است. نگارندگان در پی پاسخگویی به این هستند که تفاوت(های) نگرش سعدی و حافظ به مفهوم «عشق» در غزلهایشان چیست؟ و این تفاوت چه تبیینی در چارچوب نقد ادراکی دارد؟ دستیابی به پاسخ این پرسشها با استناد به نظریة استعارة مفهومی و آرایة تشبیه در آثار شاعران نامبرده صورت گرفته است و به نوبة خود نگارندگان را در مسیر پاسخگویی به این پرسشها قرار داده است که: میزان تخیل در غزلهای سعدی و حافظ چه تفاوتی با هم دارند؟ نامنگاشتهایی که سعدی و حافظ برای مفهوم «عشق» در غزلهای خود به کار بردهاند از نظر تنوع و بار معنایی چه تفاوت(هایی) با هم دارند؟ برای یافتن پاسخ پرسشهای مطرح شده، یک درصد از غزلهای سعدی و یک درصد از غزلهای حافظ برای یافتن استعارهها و تشبیهها مرتبط با مفهوم «عشق» به صورت تصادفی گردآوری شدند. یافتن استعارهها و تشبیهها به منظور بررسی ساختگرایانة غزلها صورت پذیرفته است تا امکان بررسی کلام این دو شاعر برای نقد ادراکی آثارشان فراهم شود. یافتههای پژوهش حاکی از آناند که سعدی در اشعار خود -که مخیلتر از اشعار حافظ هستند- نگاه مثبتتری را به «عشق» ارائه کرده است و در مقابل، حافظ نگاه منفیتری به این پدیده دارد. یافتههای پژوهش در بخش نتیجهگیری تبیین شدهاند.