شناسایی راهکارهای دورکاری و قرنطینه خانگی از دیدگاه زنان عضو هیأت علمی در ایام کرونا با رویکرد پدیدارشناسی
نویسندگان
1 استادیار گروه پژوهشی مطالعات زنان، پژوهشکده مطالعات اجتماعی، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ایران Email: b.nasiri@ihcs.ac.ir
doi
10.22083/jccs.2022.339278.3591چکیده
بحث در مورد دورکاری و قرنطینه خانگی زنان عضو هیأت علمی دانشگاهها و پژوهشگاهها در ایام کرونا و مطالعۀ تجارب زیستۀ آنها میتواند نقش مؤثری در شناخت و توسعۀ ادبیات اشتغال زنان ایفا نماید. این پژوهش پدیدارشناسانه، تجارب زیستۀ 30 نفر از زنان عضو هیأت علمی دانشگاهها و پژوهشگاههای مشارکتکننده، با هدف کشف و توصیف دورکاری و قرنطینۀ خانگی در ایام کرونا را مورد بررسی قرار داده است. این پژوهش برای گردآوری دادهها، از مصاحبه نیمه ساختارمند و با روش نمونهگیری هدفمند بهره برده است. بر اساس روش پدیدارشناسی فرایند تحلیل در سه سطح کلان انجام شد. در سطح سوم تحلیل، حاصل یکسانسازی افقهای فکری: تعداد 5 افق مربوط به دورکاری، 9 افق مربوط به قرنطینۀ خانگی و 9 افق مربوط به استراتژیها و راهکارها بود. در سطح دوم، توصیفات منسجم روایات به تفکیک دورکاری، قرنطینه خانگی و استراتژیها و راهکارها شکل گرفت و در بالاترین سطح انتزاعی یا همان سطح اول تحلیل، ادغام ساختاری توصیفهای منسجم انجام شد. بر اساس یافتههای این پژوهش، وجود قرنطینۀ خانگی ناشی از ویروس کرونا و شیوع آن باعث ظهور فرهنگ قرنطینه در کشور و جهان شده است که این امر منجر به بازتعریف روابط و مناسبات اجتماعی، مسئله اخلاق، تعهدات اجتماعی، الگوهای روابط انسانی، اجتماعی، توجه به توازن میان نقشهای شغلی و خانوادگی و اخلاق مراقبتی زنان در زندگی، تأکید شده است. در نهایت با توجه به نتایج، راهکارهایی در حوزههای، پژوهش، مدیریت و خانواده ارائه گردید.