اتنوبوتانی، حفاظت و توسعه پایدار

نویسندگان

1 دانشکده علوم و فناوری زیستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.

2 دانشکده علوم و فناوری زیستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.

3 دانشکده علوم و فناوری زیستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.

4 دانشکده علوم و فناوری زیستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.

5 دانشکده علوم و فناوری زیستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.

doi
10.22091/ethc.2023.9668.1002
چکیده

علم اتنوبوتانی به مطالعه و بررسی چگونگی استفاده افراد یک قوم، فرهنگ و یا ناحیه خاص از گیاهان بومی موجود در آن منطقه می‌پردازد. ایران از نظر تنوع زیستی گیاهی، یکی از غنی‌ترین مناطق جنوب غربی آسیا می‌باشد. تنوع پوشش گیاهان دارویی در کشور باعث شده بومیان مناطق مختلف کشور برای درمان بسیاری از بیماران، از آن‌ها بهره ببرند و بدین دلیل ایران به عنوان یکی از کشورهای پیشرو در دانش اتنوبوتانی است. هدف این مطالعه مروری بر مطالعات انجام یافته در این زمینه به ویژه در راستای حفاظت و مدیریت پایدار محیط زیست است. روش تحقیق شامل جستجوی مقالات در گوگل اسکولار با استفاده از کلید واژه‌های اتنوبوتانی و مرتبط با آن بود. نتایج نشان داد که در تمام جوامع، مستندسازی و نگهداری دانش بومی در مورد گیاهان می‌تواند در حفاظت از تنوع زیستی مؤثر باشد. به‌طورکلی مستندسازی دانش بومی، شناخت گیاهان، حفاظت از گیاهان با کشت آن‌ها در باغ‌های بوتانیک یا نهالستان‌های وحشی در رویشگاه‌ها، آموزش افراد محلی برای جمع آوری صحیح گونه‌های گیاهی و تدوین شیوه‌های برداشت مناسب، اقداماتی است که می‌توان در حفاظت از منابع طبیعی انجام داد. حمایت از افراد بومی و دانش آن‌ها با مشارکت‌های فعال و انتفاعی و در نتیجه بهبود شرایط اقتصادی جوامع محلی، می-تواند در کاهش برداشت مستقیم از رویشگاه و حفظ محیط زیست بسیار مؤثر باشد.