بررسی رابطة متقابل امنیت و توسعه در مناطق مرزی ایران (مطالعة موردی: شهرستان های استان سیستان و بلوچستان)
نویسندگان
1 دانشیار گروه مهندسی شهرسازی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران
2 استادیار گروه هنر و معماری، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
3 کارشناسارشد شهرسازی (برنامهریزی منطقهای)، دانشگاه گیلان، رشت، ایران
doi
10.22059/jhgr.2020.307177.1008156چکیده
منطقة جنوب شرق کشور و درواقع استان سیستان و بلوچستان به لحاظ توسعه در جایگاه نامناسبی قرار دارد که با توجه به پتانسیل های بالقوة خود ملزم به بحث و بررسی است. هدف از پژوهش حاضر تبیین رابطة امنیت و توسعة شهرستان های استان در جهت یافتن عواملی است که تنشهای موجود را کاهش دهد و نیز دستیابی به راهکارهایی جهت برقراری توسعة نسبی و پایدار در سطح منطقه. پژوهش حاضر بر اساس هدف کاربردی و از نوع تحقیقات علمی است و بر اساس ماهیت از دو روش توصیفی- تحلیلی و همبستگی استفاده شده است. نخست امنیت و ابعاد آن طی مطالعات کتابخانه ای و میدانی با استفاده از تکنیک اِی.اِچ.پی[1] ارزیابی شد. سپس، توسعه و ابعاد آن با توجه به شاخصهای منتخب در سطح هر شهرستان با روش تاکسونومی بررسی شد و با روش همبستگی ارتباط میان ابعاد امنیت و توسعه در سطح استان آزمون پیرسون گرفته شد. نتایج حاکی است که امنیت و ابعاد آن با توسعه و ابعاد آن شامل توسعة اجتماعی، فرهنگی، و اقتصادی ارتباط چشمگیری دارد و تغییر در هر بُعد از امنیت تأثیر بسزایی در توسعه و ابعاد آن خواهد داشت و بالعکس. فقط در زمینة توسعة زیربنایی همبستگی معنادار حاصل نشد که با توجه به اینکه استان از لحاظ استقرار دارای فرصتی یگانه در میان همة استان های کشور است، توجیه شدنی است. درنهایت، بین امنیت و توسعه رگرسیون گرفته شد که بر اساس نتایج 6/91 درصد از توسعة استان را میتوان با برنامه ریزی در راستای بهبود امنیت استان تبیین کرد.