مقایسه و تمایز نحوۀ دعوا با منشأ، جهت، سبب، خواسته، علت و استحقاق
نویسندگان
1 استاد دانشگاه مازندران
2 استاد دانشگاه مازندران
3 دانشجوی دکتری حقوق خصوصی دانشگاه مازندران
doi
10.22034/law.2023.53332.3182چکیده
طبق بند 4 مادۀ ٥١ قانون آئین دادرسی مدنی یکی از مندرجات الزامی دادخواست، تعهدات و جهاتی است که بهموجب آن خواهان خود را مستحق مطالبه میداند. در برخی از مواد قانون یادشده مانند مواد ۱۵ و ٩٨ نیز به منشأ و نحوۀ دعوا اشاره شده است. در حقوق دادرسی مدنی منشأ، جهت، سبب و نحوۀ دعوا بهدرستی تبیین نشده است؛ بهگونهای که با مطالعۀ منابع حقوقی میتوان پی برد برخی از حقوقدانان منشأ و نحوۀ دعوا و برخی دیگر با ابداع سبب دعوا آن را با نحوۀ دعوا و گاه با منشأ دعوا یکی پنداشتهاند. تشخیص تفاوت و در عین حال، رابطۀ آنها با یکدیگر آثار مهمی در دادرسی بههمراه دارد. برای نمونه میتوان تعیین کرد که ذکر کدامیک در دادخواست الزامی است، زیرا عدم تعیین آن موجب توقیف دادخواست و صدور اخطار رفع نقص خواهد بود. همچنین تغییر منشأ دعوا پس از تقدیم دادخواست امکانپذیر نبوده، اما تغییر نحوۀ دعوا با رعایت شرایط مقرر در مادۀ ٩٨ قانون آئین دادرسی مدنی ممکن است. نقص کار قانونگذار اشاره به برخی از کلمات بدون بیان معنای آن است، زیرا در حقوق دادرسی هر کلمه یا عبارت آثار حقوقی خاص خود را دارد. در این تحقیق تعهدات و جهات و در عین حال منشأ، واژۀ ابداعشدۀ سبب و نیز نحوۀ دعوا به زبان ساده و روشن تبیین شده است.
