حفره های رژیم منع توسل به زور «بررسی تبعات ماندگار تجاوز به عراق (2003) در حقوق بینالملل»
نویسندگان
1 عضو هیأت علمی گروه حقوق دانشگاه زابل
doi
10.22099/jls.2017.3981چکیده
محور اصلی این مقاله بررسی نقش و جایگاه منشور ملل متحد در ساختمان دعاوی حقوقی مطروحه توسط ایالاتمتحده امریکا و انگلیس در جریان تهاجم به عراق در سال 2003 میلادی و تبعات رفع وصف فعل متخلفانه از عمل تهاجمی آنها بر اساس قواعد منع توسل به زور در منشور ملل متحد است. فرض علمی مقاله این است که علیرغم عدم وجاهت حقوقی دعاوی مطروحه دول فوقالذکر، موارد منع کاربرد نیروی قاهره مندرج در منشور ملل متحد، در عمل از قابلیتهای تفسیری چندگانه برخوردار گشته است و مقاومت شورای امنیت در برابر پذیرش این تفاسیر، قدرتهای را به سمتی سوق داده است تا ضمن متعهد نشان دادن خود به حفظ نظم جهانی مبتنی بر منشور، از قواعد مشروعیت زای حقوق بشری و اخلاقی برای موجه ساختن اقدامات نظامی خود بهره بگیرند. تداوم این گشادهدستی در کاربرد زور، حفرههای موجود در رژیم بینالمللی منع توسل به زور را تا بدان جا بسیط خواهد کرد که آمریت قاعده ضرورت الزام دولتها به استنادهای درون منشوری تا حد بیسابقهای از بین خواهد رفت.